Luxemburg en Oostenrijk hebben hun veto gebruikt tegen een ‘anti-fraude’ verdrag opgesteld met Liechtenstein tijdens de laatste Ecofin bijeenkomst. Gelijkvormige voorstellen met Monaco, Zwitserland, Andorra en San Marino zijn hierdoor eveneens in de kiem gesmoord. De regeringen van Luxemburg en Oostenrijk vreesden dat de clausules voor verregaande informatie-uitwisseling uit de verdragen hun eigen financiële privacywetgeving in gevaar zouden brengen.
Onder de huidige Europese spaarrenterichtlijn en de belastingverdragen naar OESO-model die Oostenrijk en Luxemburg gesloten hebben hoeven België, Oostenrijk en Luxemburg alleen in specifieke zaken informatie uit te wisselen over banktegoeden van buitenlandse Europeanen. Aan deze uitzonderingspositie komt een einde zodra andere financiële centra zoals Zwitserland, Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk volledig zijn onderworpen aan de richtlijnen van de OESO. Het verdrag met Liechtenstein brengt dit een stap dichterbij.
De minister van financiën van Oostenrijk, Joseph Pröll, gooide het qua argumentatie echter op een andere boeg: in het voorstel zouden anonieme rechtsvormen als de Liechtensteinse stichtingen worden ontzien, waarmee Liechtenstein een oneerlijk concurrentievoordeel op Oostenrijk zou hebben.
Luxemburg beklaagde de discrepantie tussen de automatische uitwisseling van informatie in de aangepaste Europese spaarrenterichtlijn, en het OESO-model dat landen alleen verplicht tot informatie-uitwisseling bij een specifiek verzoek.
De Europese raad buigt zich over de tegenwerpingen van beide landen in december.
Plaats of stem op dit artikel op:
Filed under: BANKGEHEIM, EU | getagged: ecofin, europese, informatie-uitwisseling, informatieuitwisseling, liechtenstein, luxemburg, OESO, oostenrijk, spaarrenterichtlijn
