Volgens een recente uitspraak van de hoge raad kunnen burgers die verdacht worden van het hebben van een buitenlandse bankrekening, de zogeheten zwartspaarders, zich niet beroepen op hun zwijgrecht wanneer de Belastingdienst verzoekt om opgave te doen van buitenlandse rekeningen. Voor de fiscus moeten zelfs mensenrechten wijken.

In de onderhavige zaak had een vermogende particulier bevestigd dat hij in het verleden de beschikking over een buitenlandse bankrekening had. De fiscus had deze vraag gesteld na aanleiding van de KB-Lux affaire. Na deze bevestiging rook de belastinginspecteur bloed en verzocht hij om het formulier ‘Opgaaf in het buitenland aangehouden bankrekening(en)’ in te vullen en te overhandigen. Op de weigering van de zwartspaarder om dit te doen volgden gerechterlijke stappen.

Via een kort geding verplicht de Belastingdienst de zwartspaarder om de gegevens te verstrekken op straffe van een dwangsom. De zwartspaarder vecht dit aan tot aan de hoge raad met als voornaamste argument dat het verstrekken van gegevens in strijd is met het zwijgrecht: het recht om geen bewijs tegen zichzelf te leveren.

De rechter en de hoge raad veegden dit argument echter van tafel: het zwijgrecht geldt volgens het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) alleen bij strafzaken, niet bij fiscale zaken. Zo ziet u maar weer: belasting betalen is geen straf, maar een gunst.

Overigens, had de zwartspaarder vanaf het begin af aan zijn mond gehouden, dan had het er stukken beter voor hem uit gezien. Andere verdachten uit de KB-Lux affaire werden hierdoor wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken.

Plaats of stem op dit artikel op:

meer opties