Arme mensen die voor een hongerloontje kleding in elkaar naaien ten behoeve van rijke volgevreten westerse consumenten: voor menig politiek geëngageerde Nederlander links van het midden is dat een moreel dilemma. Met een boycot zijn de arme mensen niet geholpen, en al kiezen ze er zelf voor om voor een voor hen relatief hoog loon te werken, veel consumenten voelen zich er desondanks bezwaard onder. Gelukkig biedt de vrije markt ook hier uitkomst.

Rumana (23), een alleenstaande moeder uit Bangladesh, werkt in een kledingfabriek die kleren voor Nederlandse winkels produceert. Vanaf deze week kunnen consumenten met haar in contact komen via Hyves , Twitter en Facebook. Zij schrijft over haar ervaringen en werkomstandigheden, bericht de Telegraaf.

Rumana is vast niet de enige Bangladeshi die haar leven op internet deelt. Bedrijven brengen betaalbaar internet tot in  de verste uithoeken van de wereld. Als u werkelijk wilt weten hoe het eraan toegaat in een sweatshop hoeft u niet meer de Volkskant of het NRC te lezen: zoek het bij de bron,  koop bewust en email de kledinghandel of de fabrikant. Actie ondernemen was nog nooit zo eenvoudig.

Plaats of stem op dit artikel op:

meer opties