Tax Planning

Dat vrijheid van meningsuiting een prijs kent is bekend. Doorgaans betaalt men dit in bloed, doch soms ook in belasting, en wel reclame belasting. Wanneer Bakker Bart iets te uitbundig zijn broodjes aanprijst, dat wil zeggen voor meer dan een kwart vierkante meter, kan hij weleens een aanslag tegemoet zien komen voor reclamebelasting. Wanneer het om lingerie gaat loopt men daarnaast ook nog het risico om op de lange tenen fundamentalistische christenen te stappen, maar da’s natuurlijk fiscaal een minder interessant verhaal.

Een advocatenkantoor in Middelburg kreeg begin 2007 te maken met een heffing voor reclamebelasting, en besloot hiertegen in beroep te gaan. De zaak kwam uiteindelijk voor de rechtbank, die oordeelde dat de heffing gegrond was (uitspraak 07/443). Doorslaggevend hierin was het volgende argument: “Verweerder heeft zich in zijn verweerschrift op het standpunt gesteld dat reclamebelasting een algemeen dekkingsmiddel is, doch dat gemeenten de bevoegdheid hebben om (een deel van) de opbrengst te bestemmen voor een specifiek doel. Uit HR 6 juni 2000 (LJN: AA2687) volgt volgens verweerder verder dat de belasting slechts in dat deel van de gemeente kan worden geheven, waar de gemeente de opbrengsten besteedt. De opbrengsten van de reclamebelasting in de gemeente Middelburg worden specifiek voor voorzieningen in het centrum beschikbaar gesteld.”

Het moge duidelijk zijn, dat dit een gemeente veel vrijheid geeft om de heffingsgrondslag te verbreden. Tenslotte doet men constant investeringen in bepaalde voorzieningen die tot doel hebben de aantrekkelijkheid van een buurt/winkelcentrum/stationsgebied/industrieterrein te vergroten. Net als andere vormen van gemeentelijke belastingen ligt misbruik hier om de hoek. Winkeliers- en andere ondernemingsverenigingen doen er goed aan om nieuwe gemeentelijke verordeningen in de gaten te houden en direct bezwaar aan te tekenen wanneer de gemeenteraad nieuwe heffingsgebieden toe wil wijzen.